Akdeniz’in mavi sularında rüya gibi bir tatil olarak başlayan yolculuk, saatler içinde tarihin en büyük deniz felaketlerinden birine dönüştü. 4 bin 200’den fazla yolcu ve mürettebat taşıyan Costa Concordia, Kaptan Francesco Schettino’nun Giglio Adası’ndaki bir arkadaşına “selam vermek” amacıyla rotasını karaya tehlikeli şekilde yaklaştırması sonucu kayalıklara çarptı.
Geminin gövdesinde açılan 53 metrelik yırtığa rağmen yönetimin sergilediği tutum, kazadan çok daha büyük bir skandala yol açtı. Yolculara ve Sahil Güvenlik ekiplerine uzun süre durumun basit bir “elektrik arızası” olduğu söylendi. Zamanında verilmeyen tahliye kararı, geminin hızla yan yatmasıyla büyük bir can pazarına dönüştü. Filikaların çoğunun kullanılamaz hale geldiği o kâbus gecesinde, yolcular karanlık sulara gömülen devasa bir enkazın içinde hayatta kalma mücadelesi verdi.
Belgeselin en çarpıcı noktasını ise Kaptan Schettino’nun sergilediği korkaklık oluşturuyor. Yüzlerce insan henüz tahliye edilmemişken gemiyi terk edip filikaya binen kaptan, Sahil Güvenlik Komutanı Gregorio De Falco’nun “Derhal gemine geri dön!”fırçasına rağmen kaçmayı seçti.
Olay gecesine ait ilk kez yayınlanan amatör kamera görüntüleri, telsiz kayıtları ve kriz anındaki anonslar, faciayı anbean gözler önüne seriyor.
32 insanın yaşamını yitirdiği bu felaket, sadece bireysel bir hatayı değil; açgözlülük, kurumsal ihmal ve yönetim zincirindeki çöküşü de simgeliyor.
Yapım, taksirle adam öldürme ve gemiyi terk etme suçlarından 16 yıl hapse mahkûm edilen “Korkak Kaptan” figürü üzerinden şekilleniyor.
Yapım, izleyiciye bir felaketin arkasındaki insan psikolojisini ve kriz anındaki etik çöküşü sorgulatıyor.
